BEZPIECZEŃSTWO

Nuklearne odstraszanie w kontekście kryzysu europejskiego bezpieczeństwa

Nuklearne odstraszanie w kontekście kryzysu europejskiego bezpieczeństwa

Autor: Mark B. Schneider

Rok 2014 był punktem zwrotnym w historii Europy. Rosja najechała i zaanektowała Krym i natychmiast zaangażowała się w szeroko zakrojoną wojnę „hybrydową”, której celem było rozszerzenie rosyjskiej kontroli

Zachód coraz lepiej zdaje sobie sprawę, że rosyjska agresja w połączeniu z rosyjskim potencjałem nuklearnym stanowi realne zagrożenie – szczególnie biorąc pod uwagę, że rosyjska doktryna nuklearna pozwala temu krajowi na użycie jako pierwszemu broni jądrowej w ograniczonych wojnach konwencjonalnych. Wysocy rangą przedstawiciele USA i NATO wyrażają swoje zaniepokojenie agresywną retoryką i działaniami Rosji. Ogromna dysproporcja pomiędzy wysiłkami USA i Rosji na rzecz modernizacji ich arsenałów nuklearnych jeszcze bardziej zaognia sytuację. Podczas gdy Rosja powiększa swój potencjał jądrowy, USA konsekwentnie go redukują. Stany Zjednoczone muszą zaprzestać tych cięć, przyjąć bardziej zdecydowaną postawę wobec rosyjskiej ekspansji militarnej i zwiększyć swoją gotowość oraz dostępność istniejącego potencjału nuklearnego. Zmiany te będą kosztowały niewiele lub zgoła nic, ale pomogą zagwarantować, że Rosja nie uzyska znaczącej przewagi nuklearnej przed planowaną modernizacją amerykańskich sił jądrowych.

Spuścizna sowieckiego nastawienia wobec Zachodu zawsze kształtowała rosyjską politykę zagraniczną i obronną. Władimir Putin zastąpił stanowisko Borysa Jelcyna, że Rosja nie ma wrogów dość paranoicznym poglądem, że USA, NATO i Japonia są wrogami Rosji i że USA stara się zniszczyć Rosję.[1] Putin określił upadek Związek Radzieckiego mianem „największej geopolitycznej katastrofy” XX wieku.[2] Jak zauważa rosyjski imigrant Aleksiej Bayer, putinowska Rosja „buzuje negatywną energią, nienawiścią do świata zewnętrznego i entuzjazmem wobec konfrontacji”.[3] Działania Putina obliczone są, na tyle na ile to możliwe, na przywrócenie imperialnej dominacji nad byłym Związkiem Radzieckim i byłymi państwami członkowskimi Układu Warszawskiego – w razie potrzeby siłą.[4]

Suwerenność trzech państw członkowskich NATO, Łotwy, Litwy i Estonii jest zagrożona przez Rosję.[5] Co zdumiewające, ma to miejsce w sytuacji, gdy Putin dąży do odwołania zachodnich sankcji nałożonych w reakcji na agresję wobec Ukrainy. W lipcu 2015 roku rosyjska presja na republiki bałtyckie wzrosła do tego stopnia, że oddział wielkości eskadry spowodował zagrożenie wymagające reakcji NATO-wskich sił powietrznych.[6] Wkrótce potem NATO ogłosiło, że ogranicza liczbę myśliwców przechwytujących, które chronią republiki bałtyckie o 50 procent.[7] Dodatkowo Rosja rości sobie obecnie pretensje do całego Oceanu Arktycznego i reaktywuje arktyczne bazy wojskowe z czasów sowieckich, by wzmocnić te roszczenia.[8] Rzekomymi wrogami Rosji w Arktyce są państwa członkowskie NATO, które także wysuwają roszczenia do części Oceanu Arktycznego. Rosja zaangażowała się w wojnę powietrzną w Syrii z zamiarem utrzymania Bashara al-Assada u władzy, a nie zwalczania tak zwanego Państwa Islamskiego.

Rosnąca agresja Rosji

Rok 2014 był punktem zwrotnym w historii Europy. Rosja najechała i zaanektowała Krym, po czym natychmiast zaangażowała się w szeroko zakrojoną wojnę „hybrydową” we Wschodniej Ukrainie, której celem jest rozszerzenie rosyjskiej kontroli i, być może, stworzenie mostu lądowego na Krym. Była Sekretarz Stanu, Hillary Clinton, porównała działania Putina do „tego co Hitler robił w latach 30-tych”, zauważając, że jego wymówka dotycząca ochrony etnicznych Rosjan ma to samo uzasadnienie, którego Hitler używał w stosunku do Niemców.[9] Leon Aron, dyrektor Studiów Rosyjskich w American Enterprise Institute błyskotliwie zauważył, że „język Putina niezwykle przypomina język wczesnego Mussoliniego i Hitlera. Rosja jest przedstawiana jako kraj bezgrzeszny, natomiast nieustająco oszukiwany przez zachodnie demokracje”.[10]

Putin twierdził, że może zdobyć pięć stolic NATO w ciągu dwóch dni.[11] W 2014 roku powiedział, że Rosja sama jest w stanie „zadusić” całe NATO.[12] Obecnie istnieje ryzyko, że Rosja może zaatakować jedno ze słabych państw NATO. O ile jednak Moskwa zapewne jest w stanie opanować trzy natowskie stolice w ciągu dwóch dni, to nie jest w stanie utrzymać ich w obliczu natowskiego kontrataku, chyba że użyje broni jądrowej. Rosja z pewnością nie jest też w stanie „zadusić” NATO bez wykorzystania swojego arsenału atomowego. Jak mówi Sekretarz Generalny NATO, Jens Stoltenberg, „Reagujemy i czynimy to wdrażając największy program wzmocnienia wspólnej obrony od czasu zakończenia Zimnej Wojny”.[13] Choć to prawda, obecne podejście NATO do obrony konwencjonalnej może nie wystarczyć do powstrzymania Putina, ponieważ nie zakłada dalszego rozlokowywania wojsk, stwarza zatem możliwość dokonania szybkiego zamachu terytorialnego. Co znaczące, NATO nie robi nic, by wzmocnić system nuklearnego odstraszania.[14]

Zachód w coraz większym stopniu zdaje sobie sprawę, że rosyjska agresja w połączeniu z rosyjskim potencjałem nuklearnym i poglądami Moskwy na użycie broni jądrowej stanowi bardzo realne zagrożenie. Doktryna nuklearna Rosji pozwala jej na użycie jako pierwszej broni nuklearnej w ograniczonych wojnach konwencjonalnych.[15] Doktryna ta została osobiście przygotowana przez Władimira Putina w czasach, gdy był on sekretarzem rosyjskiej Narodowej Rady Bezpieczeństwa i podpisana w formie ustawy w 2000 roku, gdy pełnił obowiązki prezydenta.[16] Dziś osobiście dowodzi on dużymi ćwiczeniami rosyjskiej armii z użyciem strategicznej broni nuklearnej.[17] Putin oparł swoją doktrynę nuklearną na teorii, że użycie przez Rosję jako pierwszą broni jądrowej nie zaowocuje wojną nuklearną lecz zwycięstwem Rosji, ponieważ NATO ustąpi.[18] Mówienie na Zachodzie o „zerze nuklearnym” wspiera ten pogląd. Kiedy Rosja po raz pierwszy użyła broni nuklearnej podczas ćwiczeń przedstawiających konwencjonalny teatr działań wojennych (Zapad-1999), rosyjski minister obrony, Igor Siergiejew, powiedział: „Nasza armia została zmuszona do odpalenia pocisków nuklearnych jako pierwsza, co umożliwiło jej dokonanie przełomu w teatrze działań wojennych”.[19] W 2009 roku dowódca Strategicznych Sił Rakietowych, generał-lejtnant Andriej Szwajczenko zadeklarował: „W wojnie konwencjonalnej [rosyjskie rakiety balistyczne] gwarantują, że siły przeciwnika zostaną zmuszone do porzucenia wrogich działań na warunkach korzystnych dla Rosji poprzez pojedyncze lub wielokrotne uderzenia prewencyjne wymierzone w najważniejsze cele agresora”.[20] Jego słowa oznaczają de facto, że w czasie wojny konwencjonalnej może dojść do „pojedynczych lub wielokrotnych” ataków z wykorzystaniem międzykontynentalnych pocisków balistycznych (ICBM). W następnym zdaniu generał Szwajczenko definiuje wojnę nuklearną jako „wstępne zmasowane uderzenie pocisków nuklearnych i następujące po nim wielokrotne lub pojedyncze ataki nuklearne”.[21] Także w 2009 roku Siergiej Patruschew, sekretarz rosyjskiej Narodowej Rady Bezpieczeństwa oświadczył, że broń nuklearna może zostać użyta „nie tylko w wojnach na wielką skalę, ale również w konfliktach regionalnych lub nawet lokalnych (…) Istnieją również rozliczne zastrzeżenia dotyczące opcji użycia broni nuklearnej w zależności od sytuacji i intencji potencjalnego nieprzyjaciela.[22] We wrześniu 2014 agencja Interfax doniosła, że według byłego Szefa Sztabu Generalnego i zastępcy Sekretarza Generalnego Narodowej Rady Bezpieczeństwa, Jurija Balujewskiego, „warunki wyprzedzających ataków nuklearnych (…) znajdują się w poufnych dokumentach politycznych”.[23]

Rosja wysuwała spektakularne groźby nuklearne od 2007 roku, ale w latach 2014-2015 przeszła od gróźb odpowiedzi nuklearnej (lub ataku wyprzedzającego) w reakcji na „agresję” do nuklearnych pogróżek towarzyszących rosyjskiej inwazji na Ukrainę.[24] Rosja przeprowadziła również w latach 2014-2015 znaczącą liczbę odpowiednio nagłośnionych manewrów nuklearnych.[25]

Reakcja USA i NATO na rosyjską agresję

Wysocy rangą przedstawiciele USA i NATO wyrażają obawy dotyczące agresywnej retoryki i działań Rosji. Dla przykładu, według Sekretarza Obrony, Ashtona Cartera, „potrząsanie przez Moskwę nuklearną szabelką rodzi pytania o zaangażowanie Rosji w strategiczną stabilizację i każe nam się zastanawiać, czy podzielają oni głęboką ostrożność, którą światowi przywódcy w epoce nuklearnej wykazywali przez dziesięciolecia, jeżeli chodzi o wymachiwanie bronią jądrową”.[26] Zastępca Sekretarza Obrony i ówczesny wiceprzewodniczący Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, admirał James Winnefeld, powiedział Komisji Sił Zbrojnych Izby Reprezentantów: „Musimy spojrzeć trudnej prawdzie w oczy. Rosja i Chiny szybko modernizują swoje i tak już gotowe do użycia arsenały nuklearne a Korea Północna nadal pracuje nad bronią jądrową i sposobami osiągnięcia przez nią terytorium kontynentalnych Stanów Zjednoczonych”.[27] Zwrócili oni również uwagę, że rosyjski pogląd „jakoby kontrolowali oni eskalację konfliktu poprzez użycie broni nuklearnej to dosłownie igranie z ogniem”.[28] Podczas przesłuchania przed zatwierdzeniem do na stanowisko przewodniczącego Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, generał Joseph F. Dunford Jr, zauważył: „Jeżeli chcecie mówić o państwie, które stanowi egzystencjalne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych, wskazałbym na Rosję”.[29] Generał Paul Selva podczas swojego przesłuchania przed powołaniem go na stanowisko wiceprzewodniczącego Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, oświadczył, że „ustawiłby zagrożenia dla tego kraju w następującym porządku: Rosja, Chiny, Iran, Korea Północna i wszystkie organizacje które wyrosły wokół ideologii sformułowanej przez al-Kaidę".[30] Sekretarz generalny NATO, generał Jens Stoltenberg, oświadczył niedawno:

„Ostatnie stosowanie przez Rosję retoryki nuklearnej, ćwiczenia i operacje są głęboko niepokojące. Podobnie wątpliwości budzi stosowanie się przez nią do Układu o Całkowitej Likwidacji Pocisków Rakietowych Średniego Zasięgu”.

Przyznanie przez prezydenta Putina, że rozważał on postawienie rosyjskich sił nuklearnych w stan gotowości przy okazji rosyjskiej aneksji Krymu, to tylko jeden z przykładów.
Rosja zwiększyła również znacząco skalę, liczbę i zasięg prowokacyjnych lotów przeprowadzanych przez bombowce zdolne do przenoszenia pocisków nuklearnych niemal na całym świecie. Od Japonii po Gibraltar. Od Krety po Kalifornię. I od Bałtyku po Morze Czarne.

Rosyjscy politycy ogłosili plany umieszczenia nowoczesnego systemu rakietowego zdolnego do wystrzeliwania pocisków jądrowych w Kaliningradzie. I twierdzą, że Rosja ma prawo do rozlokowania sił nuklearnych na Krymie.

W fundamentalny sposób zmieni to równowagę bezpieczeństwa w Europie.

Podczas Zimnej Wojny nauczyliśmy się, że jeżeli chodzi o broń nuklearną, ostrożność, przewidywalność i transparentność są absolutnie kluczowe.

Potrząsanie przez Rosję nuklearną szabelką jest nieuzasadnione, destabilizujące i niebezpieczne.[31]

Ten konsensus jest niezwykły, szczególnie jeżeli się weźmie pod uwagę naiwne iluzje na temat Rosji, które dominowały przez ostatnie 20 lat w polityce obronnej USA i NATO. Dla przykładu, w 2010 roku amerykański Nuclear Posture Review Report głosił: „Natura stosunków amerykańsko-rosyjskich zmieniła się radykalnie od czasów Zimnej Wojny. (…) Rosja i Stany Zjednoczone nie są już dłużej przeciwnikami, a prawdopodobieństwo militarnej konfrontacji drastycznie spadło”.[32]

Amerykańska polityka odstraszania nuklearnego

Istnieją wyraźne sygnały, że administracja Obamy, w obliczu agresywnego zachowania Rosji, bardziej zdecydowanie postawiła na siły nuklearnego odstraszania. Wciąż jednak istnieje ogromna dysproporcja pomiędzy wysiłkami amerykańskimi i tymi które czynią Rosja i Chiny jeżeli chodzi o nuklearną modernizację, nie wspominając już o różnicy pomiędzy rozbudową ich sił a redukcją amerykańskiego potencjału nuklearnego.

USA nie planują obecnie zastąpić istniejących elementów amerykańskiej triady nuklearnej do czasu aż osiągnie ona wiek 40-80 lat.[33] To niebezpieczne zjawisko, ponieważ znaczna część amerykańskiego systemu odstraszania osiągnie ten wiek w ciągu 15 lat. Nie jest również pewne, czy wszystkie elementy istniejącego potencjału przetrwają tak długo i wciąż będą skuteczne. Pomiędzy rokiem 2021 i 2035 planowana modernizacja amerykańskich sił strategicznych będzie kosztowała „blisko 3,4 procent naszego obecnego optymalnego budżetu obronnego”.[34] Ten poziom wydatków trudno uznać za wystarczający do przeciwdziałania „egzystencjalnemu zagrożeniu” dla USA. Do 2021 roku nie są planowane żadne zakupy zmodernizowanych systemów. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w przypadku Rosji, Chin, Iranu lub Korei Północnej.[35] Choć administracja Obamy najwyraźniej zmieniła swoje poglądy na temat rosyjskiego zagrożenia, rzeczywiste plany modernizacji sił atomowych są de facto takie same jak przyjęte w latach 2010-2011, czyli w okresie w którym administracja Obamy całkowicie ignorowała powagę rosyjskiego zagrożenia nuklearnego.

Limity finansowe, polityka kontroli zbrojeń i czynniki ideologiczne ograniczą efekt planowanego przez USA zastąpienia starego systemu nowym mimo powszechnych oczekiwań, że po zbudowaniu systemy te będą skutecznie funkcjonować przez wiele dziesięcioleci. Co więcej, planowana amerykańska modernizacja jest odległa w czasie i jedynie częściowa. Modernizacja ta będzie obejmować wymianę okrętów podwodnych typu Trident, nowy bombowiec zdolny do przenoszenia pocisków nuklearnych, nuklearny pocisk samosterujący oraz wymianę pocisku balistycznego Minuteman III (w istocie będzie to zmodernizowana wersja modelu pochodzącego z 1970 roku).[36] Wszystkie te systemy mają wejść do służby pomiędzy rokiem 2027 i 2031. By ograniczyć koszty przy zastępowaniu okrętu podwodnego Trident zastosowane zostaną niektóre technologie ze starej łodzi Trident i obecnych jednostek klasy Virginia.[37] W dodatku nie ma na razie programu stworzenia nowego pocisku balistycznego dla zmodernizowanej wersji Tridenta. Bombowiec Uderzeniowy Dalekiego Zasięgu (LRS-B), planowany obecnie na 2025 roku (zdolność przenoszenia ładunków jądrowych ma osiągnąć dwa lata później) nie będzie miał tych samych możliwości co tak zwany bombowiec 2018, z którego budowy administracja Obamy zrezygnowała w roku 2009.[38] Poza elementami nuklearnymi (impuls elektromagnetyczny, czyli EMP), wzmocnieniem osłony i bronią jądrową, którą będzie przenosił, LRS-B będzie w zasadzie konwencjonalnym bombowcem. Podejście Sił Powietrznych do nowego samolotu, zwane „rodziną systemów” pozwoli mu wykonywać swoją misję jedynie w oparciu o potencjał innego samolotu.[39] Nie wydaje się to specjalnie skuteczne rozwiązanie przy misji jądrowej. (Inny samolot prawdopodobnie nie będzie posiadał ochrony nuklearnej ani zasięgu niezbędnego to wspierania misji nuklearnego odstraszania). W ramach obecnego programu, nawet jeżeli USA rzeczywiście zbudują 80-100 LRS-B, tak jak to planują obecnie Siły Powietrzne, liczebność całych amerykańskich sił bombowych spadnie ostatecznie do 80-100 jednostek i nie wszystkie z nich osiągną pełną zdolność bojową.[40] Jedyne pytanie brzmi, jak szybko to się stanie. Ostatnia deklaracja Sił Powietrznych, że LRS-B będzie produkowany przez 25 lat sugeruje bardzo niskie tempo produkcji, na poziomie 3-4 sztuk rocznie.

Liczba łodzi podwodnych zdolnych przenosić pociski balistyczne spadnie do 12 (czasowo do 10), podczas gdy w szczytowym momencie Zimnej Wojny wynosiła ona 40.[41] Dzieje się to w czasie, gdy Rosjanie twierdzą, że dokonali znaczących postępów jeżeli chodzi o wykrywanie łodzi podwodnych.[42] Ograniczony zakres amerykańskiego programu modernizacyjnego zaowocuje prawdopodobnie osiągnięciem ogólnej przewagi technologicznej przez Rosjan do roku 2030.

Rosja i Chiny stanowią najpoważniejsze z istniejących zagrożeń dla USA i naszych sojuszników. Już dziś rozmieszczają one nowe ICBM-y, nowe pociski balistyczne klasy woda-ziemia (SLBM), nowe łodzie podwodne zdolne do przenoszenia pocisków balistycznych i nowe nuklearne pociski samosterujące typu powietrze-ziemia (ALCM).[43] Oba kraje pracują nad coraz nowocześniejszymi ICBM-ami, nowszymi okrętami podwodnymi zdolnymi do przenoszenia pocisków balistycznych i nowymi bombowcami, w tym takimi, które są niewidzialne dla radarów.[44] Rosja i Chiny opracowują i rozmieszczają nowe rodzaje broni atomowej, najwyraźniej przy użyciu testów hydro nuklearnych.[45] Żaden z tych krajów nie jest zainteresowany kontrolą zbrojeń będącą konsekwencją nowego układu START, a w przypadku Chin żadną redukcją arsenału atomowego, poza tym którego mogłyby dokonać USA. Rosja i Chiny modernizują również swój nie-strategiczny arsenał nuklearny.[46] Celem rosyjskich programów modernizacji potencjału jądrowego jest niezmiennie stworzenie lepszych i bardziej zabójczych systemów.

Polityka nuklearna Rosji i Chin

Zarówno Rosja jak i Chiny modernizują swoje systemy obrony przeciwlotniczej i tworzą obronę przeciwrakietową.[47] Rosyjskie programy jeżeli chodzi o strategiczną obronę przeciwrakietową są blisko dziesięć razy ambitniejsze niż ich amerykańskie odpowiedniki i ich celem jest obrona przed USA, a nie państwami zbójeckimi.[48] Także Chiny ogłosiły, że planują rozmieścić system obrony przeciwrakietowej, choć nie podały szczegółów.[49] Zarówno Rosja jak i Chiny mają duże i sprawne systemy obrony przeciwko atakom z powietrza.[50] USA nie mają dosłownie żadnego. Stany Zjednoczone najwyraźniej nie robią nic by przeciwstawić się rosyjskim działaniom w zakresie obrony przeciwrakietowej - z pewnością nie ma żadnego oficjalnie ogłoszonego amerykańskiego programu obejmującego takie przeciwdziałania. Ograniczanie arsenału nuklearnego realizowane obecnie przez administrację Obamy zwiększa naszą bezradność w obliczu zaawansowanych programów obrony przeciwrakietowej. Choć ogłoszony program modernizacji floty bombowców – o ile naprawdę będzie realizowany – zwiększy nasze szanse w konfrontacji z rosyjską i chińską obroną przeciwlotniczą, nie nastąpi to wcześniej niż w roku 2027.

Rosja. Ogłoszony przez Rosję program modernizacji strategicznych sił nuklearnych obejmuje obecnie:
• Nowy pocisk Topol-M Variant 2, wystrzeliwany z wyrzutni mobilnych i z silosów (SS-27 Mod 1) ICBM.[51]
• Nowy SS-27 Mod 2, posiadający głowice MIRV, który Rosjanie nazywają RS-24 [52].
• Nowy trzystopniowy pocisk balistyczny SLBM Buława-30 (z sześcioma głowicami typu MIRV) [53]
• Nowa łódź podwodna klasy Borei (SSBN), przenosząca pociski Buława-30 [54]
• Nowy, niewidzialny dla radarów, strategiczny pocisk samosterujący dalekiego zasięgu z oznaczeniem KH-102 [55].
• Modernizację ciężkich bombowców Blackjack (Tu-160) i Tu-95 [56]
• Rozwój i rozlokowanie nowego ciężkiego pocisku międzykontynentalnego Sarmata o gigantycznym udźwigu 10 ton (który ma podobno przenosić 10 ciężkich i 15 średnich ładunków nuklearnych) w latach 2018-2020 [57].
• Rozwój i rozlokowanie nowego pocisku ICBM transportowanego koleją w latach 2018-2020 [58].
• Rozwój i rozlokowanie nowego pocisku ICBM pod nazwą RS-26 Rubież, w rzeczywistości rakiety średniego zasięgu, w latach 2015-2016 [59].
• Rozwój łodzi podwodnej „piątej generacji” zdolnej do przenoszenia pocisków balistycznych i samosterujących [60].
• Rozwój nowego niewidzialnego ciężkiego bombowca (PAK-DA), który będzie przenosił pociski samosterujące i podobno także pociski ponaddźwiękowe [61].
• Według prezydenta Putina nowe systemy nuklearne mają zostać dopiero ogłoszone [62]. Jednym z nich może być właśnie ogłoszony program nabycia przynajmniej 50 bombowców strategicznych Tu-160 w nowej wersji.
• Niezidentyfikowany drugi typ pocisku ICBM napędzanego paliwem płynnym [64].

Rosja gwałci obecnie Traktat o Całkowitej Likwidacji Pocisków Rakietowych Średniego Zasięgu (INF), testując rakiety samosterujące średniego zasięgu. Omijając i łamiąc ten układ zdaje się odbudowywać potencjał uderzeniowy pocisków ziemia-ziemia średniego i krótkiego zasięgu, który istniał przed podpisaniem Traktatu INF [66]. Ma to bezpośrednie implikacje dla obecnego kryzysu bezpieczeństwa w Europie, szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę ogromny taktyczny potencjał nuklearny Rosji. Ma ona liczebną przewagę w stosunku dziesięć do jednego i w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych utrzymała praktycznie wszystkie rodzaje taktycznej broni nuklearnej z okresu Zimnej Wojny [67].

Chiny.
Raport Pentagonu z 2015 roku głosi, że Chiny „rozwijają i testują kilka nowych klas i wariantów pocisków ofensywnych, w tym ponaddźwiękowych pojazdów ślizgowych (oraz) kontynuuje modernizację swoich sił nuklearnych poprzez rozbudowę arsenału silosowych międzykontynentalnych pocisków balistycznych (ICBM) oraz dodaje nowe, bardziej trwałe i mobilne systemy” [68]. Według tego raportu nowe uzbrojone w głowice nuklearne ICBM-y i SLBM-y, które są obecnie rozmieszczane, to:

• Dwa silosowe warianty dużych rakiet CSS-4 (DF-5) – zmodernizowana wersja Mod 2 i wersja Mod-3 w wariancie MIRV[69].
• Wystrzeliwane z wyrzutni mobilnych balistyczne pociski międzykontynentalne DF-31 i DF-31A (CSS-10 Mod 1 i 2) [70].
• Nowy pocisk balistyczny JL-2 typu woda-ziemia, przewożony przez łódź podwodną typu 094 uzyskuje właśnie zdolność operacyjną. Cztery z ośmiu planowanych łodzi podwodnych typu 094 posiada obecnie zdolność operacyjną [72].

Chiny rozwijają obecnie kilka strategicznych systemów nuklearnych:
• Podobno testowany i modernizowany ICBM pod nazwą DF-31B [73].
• Rozwijany i podobno testowany mobilny ICBM oznaczony symbolem DF-41, zdolny do przenoszenia 10 głowic [74];
• Rozwijany nowy rodzaj łodzi podwodnej typu 096, zdolnej do przenoszenia rakiet balistycznych [75] oraz
• Podobno rozwijany pocisk woda-ziemia w opcji MIRV, określany czasami jako wariant JL-2 lub JL-3 [76].

Chińskie SiłyPowietrzne mają bombowce H-6 zdolne do przenoszenia ładunków nuklearnych i wprowadza zmodernizowaną wersję bombowca H-6K, który przenosi samosterujące pociski nuklearne dalekiego zasięgu [77]. Pojawiają się doniesienia, że Chiny pracują nad niewidzialnymi bombowcami [78].

Amerykańska polityka nuklearna zmierza w złym kierunku

USA redukują obecnie swoje siły strategiczne; Rosja postępuje wręcz przeciwnie. Jesteśmy obecnie dalej niż w połowie okresu redukcji narzuconego przez układ New START, a Rosja zwiększyła liczbę swoich strategicznych głowic nuklearnych, tak jak to zresztą zapowiedziała w 2011 roku [79]. New START jest najgorszym porozumieniem o kontroli zbrojeń od ponad 30 lat. Pełno w nim luk, które pozwalają na posiadanie znacznie większego arsenału nuklearnego niż wynosi założony w New START limit 1.550 rozmieszczonych głowic [80]. Sputnik News podaje, że Rosja w ramach limitów narzuconych przez New START będzie miał faktycznie 2.100 strategicznych głowic nuklearnych [81]. Lewicowa Amerykańska Federacja Naukowców twierdzi, że rzeczywista ich liczba wyniesie do 2025 roku 2.500 głowic. Rosja właśnie ogłosiła, że zakupi przynajmniej 50 zmodernizowanych bombowców Tu-160 przenoszących pociski samosterujące [83]. Oznacza to dodanie przynajmniej 600 kolejnych głowic, ponieważ każdy Tu-160 zabiera 12 pocisków samosterujących. Oznacza to, że mówimy o 3.100 lub zapewne więcej rosyjskich strategicznych głowic nuklearnych w latach 2025-2027.

Nie wiemy ile strategicznych głowic nuklearnych administracja Obamy planuje rozmieścić, ale nie będzie ich 3.000 a prawdopodobnie nawet nie więcej niż 2.000. Redukcja przeprowadzana przez USA w ramach układu New START jest faktycznie jednostronna, w dodatku przy braku znaczącej modernizacji amerykańskiego potencjału jądrowego. Stan amerykańskiej floty bombowców nuklearnych ulega poważnemu pogorszeniu i, w najlepszym przypadku, stan ten nie zmieni się wcześniej niż w okolicach roku 2027. Amerykańskie pociski samosterujące typu ziemia powietrzne (ALCM) nie będą prawdopodobnie użyteczne dużo dłużej [84]. Nawet jednak jeśli będą, staną w obliczu w zaawansowanych rosyjskich systemów antyrakietowych: SA-20, zmodernizowanej wersji SA-12 i jeszcze nowocześniejszego S-400. Amerykańskie nuklearne ALCM mogą być jeszcze bardziej zagrożone ze strony Chin. Amerykańskie nuklearne ALCM-y pochodzą z 1981 roku. Nawet w latach 80-tych nie uważano ich za wystarczająco dobre by sprostać systemowi SA-10 (S-300) z tamtej epoki [85]. Liczba bombowców B-2 jest bardzo ograniczona i nie posiadają one znaczącego potencjału nuklearnego. Program Obamy nie wyposaża ich nawet w możliwość przenoszenia nuklearnych bomb ślizgowych.

USA szkodzą również same sobie. W 2013 roku administracja Obamy odrzuciła koncepcję „minimalnego powstrzymywania” i uznała, że Stany Zjednoczone muszą utrzymać „znaczący” potencjał kontr-uderzeniowy (czyli zdolność do niszczenia celów militarnych) [86]. Jednak pierwszą poważną decyzją podjętą przez administrację Obamy po opublikowaniu tego raportu była zmiana „znaczącego” (nawet jeśli nie całkowicie wystarczającego) programu bombowca posiadającego możliwości kontr-uderzeniowe wymierzone w wytrzymałe i głęboko ukryte cele militarne (HDBT) w inicjatywę bez większego znaczenia. To ryzykowne posunięcie, ponieważ HDBT są niezwykle ważnymi elementami w doktrynie odstraszania. Chronią one przewagę przeciwnika w dziedzinie broni nuklearnej, chemicznej i biologicznej oraz pocisków balistycznych [87].

Tracimy zdolność bombardowania wytrzymałych i głęboko ukrytych celów. Bombowce to obecnie najlepsza broń jaką mamy przeciwko HDBT i nie ma programów, które mogłyby zrekompensować tę utratę potencjału za pomocą rozbudowy arsenału pocisków balistycznych (W istocie programy przedłużenia życia większemu odsetkowi głowic dla amerykańskich pocisków balistycznych został opóźniony o pięć lat)[88]. Taki rozwój wypadków jest bezpośrednim rezultatem dziurawej polityki kontroli zbrojeń i ogromnego wzrostu kosztów z powodu moratorium na próby jądrowe, które obecnie służy jako wymówka dla ograniczenia naszego potencjału. USA przestrzegają tego moratorium, podczas gdy Rosja i Chiny najwyraźniej nadal potajemnie testują broń jądrową [89]. Moratorium budzi wątpliwości co do niezawodności naszego arsenału atomowego [90]. Za sprawą lewicowej ideologii USA zwiększają swoje koszty redukując jednocześnie liczbę typów swojej broni jądrowej, a być może również jej niezawodność. Konsekwencje tego są najbardziej dotkliwe dla broni jądrowej stworzonej do niszczenia HDBT, lub tej, która ma największy potencjał możliwy do wykorzystania przeciw nim.

Według Zastępczyni Asystenta Sekretarza Obrony, Elaine Bunn, amerykańska „strategia, kiedy zostanie zrealizowana za kilkadziesiąt lat, zaowocuje pięcioma typami głowic, które zastąpią dwanaście różnych rodzajów, jakie dziś znajdują się w naszym aktywnym arsenale nuklearnym”[91]. Powodem tej redukcji jest duży wzrost kosztów wynikający z niemożności testowania głowic nuklearnych na potrzeby wydłużenia okresu ich przydatności. Z powodu moratorium na próby jądrowe to, co miało być proste i tanie, stało się skomplikowane i kosztowne. USA nie finansują programu wydłużenia przydatności naziemnej głowicy penetrującej B-61 mod 11 (zaprojektowanej do zwalczania wytrzymałych i głęboko ukrytych celów, bomby B-83 („broni megatonowej” i naszego najlepszego oręża przeciwko wytrzymałym i głęboko ukrytym urządzeniom) i wszystkich wersji bomby B-61 o wyższej wydajności energetycznej [92]. Przy braku penetracji naziemnej wydajność jest kluczowym czynnikiem przy niszczeniu HDBT. Jeżeli administracja Obamy będzie nadal realizowała istniejący plan, amerykański potencjał niszczenia HDBT zostanie poważnie ograniczony.

Rosja nie rezygnuje z agresji

Coraz więcej niepokojących dowodów wskazuje na to, że Rosja szykuje się do wielkiej wojny. Rosyjskie ćwiczenia wojskowe i to, co Rosja nazywa „szybkimi odwiertami” sięgnęły osłupiających poziomów, w 2015 roku ogłoszono ich 4.000, w tym 120 z udziałem sił ICBM [94]. Najbardziej alarmującym aspektem jej polityki wyprzedzającego uderzenia nuklearnego jest określenie tej strategii przez Rosję mianem „de-eskalacji” konfliktu. Ostatnio administracja Obamy przyznała, że jest to bardzo niebezpieczne. Według podsekretarza stanu Worka i ówczesnego wiceprzewodniczącego Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, admirała Jamesa Winnefelda, „rosyjska doktryna militarna zakłada to, co można określić mianem strategii „eskalowania de-eskalacji” – strategii która rzekomo stara się deeskalować konwencjonalny konflikt poprzez represyjne groźby, w tym ograniczone wykorzystanie broni jądrowej”. Work i Winnefeld uznali tę strategię za „igranie z ogniem” [95]. Jeżeli Putin się przeliczy i zaatakuje jedno ze słabych państw NATO, będziemy mieli prawdopodobnie do czynienia z nuklearnym zagrożeniem ze strony Rosji i, być może, pierwszym użyciem broni jądrowej od czasów II wojny światowej. Zagrożenie to podkreślił w lutym 2015 roku Zastępca Głównodowodzącego Sił Zbrojnych NATO, Generał Broni, Sir Adrian Bradshaw [96].

„Globalne normy” wymierzone w broń nuklearną nie będą prawdopodobnie ani odrobinę bardziej skuteczne w powstrzymywaniu działań Putina, niż „globalne normy” przeciw najeżdżaniu innych krajów i anektowaniu ich terytorium. Modernizacyjna asymetria i przewaga Rosji w stosunku dziesięć do jednego jeżeli chodzi o taktyczną broń nuklearną, nie są nawet największymi problemami przed którymi stoją USA. Za sprawą źle przemyślanych porozumień o kontroli zbrojeń Rosja ma obecnie monopol w dziedzinie taktycznej broni nuklearnej, taktycznych pocisków nuklearnych typu morze-ziemia, a wkrótce także w dziedzinie pocisków średniego zasięgu typu ziemia-ziemia. Co USA będą mogły zrobić, by zapobiec użyciu tej broni? Nie ma żadnych realnych programów wspierających ten cel. Amerykański samolot bojowy podwójnego zastosowania w Europie znajduje się obecnie na niskim stopniu przygotowania, twierdzi NATO [97]. Zdolny do przenoszenia ładunków nuklearnych F-35 nie osiągnie zdolności operacyjnej przed rokiem 2024 [98]. Będzie to jedyna niestrategiczna opcja nuklearna posiadana przez USA. Program pocisków samosterujących wystrzeliwanych z łodzi podwodnych został uśmiercony przez administrację Obamy w 2010 roku za pomocą Nuclear Posture Review. Podsekretarz stanu Work i ówczesny wiceprzewodniczący Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, admirał Winnefeld, nie mylili się w swojej ocenie twierdząc, że „nasze siły nuklearne pomagają przekonać potencjalnych przeciwników, że nie mogą eskalować konfliktu w przypadku niepowodzenia konwencjonalnej agresji” [99]. Realizacja tego celu wymaga jednak posiadania odpowiednich sił nuklearnych. Z powodów ideologicznych USA nie nabywają właściwego rodzaju uzbrojenia, nawet w licznych przypadkach, gdy koszt wynosi dosłownie zero.

Co powinny zrobić USA

Wzmocnienie potencjału odstraszającego przeciwko rosyjskiej agresji, w szczególności elementu nuklearnego, jest kluczowe. Podjęcie realnych działań zmierzających do zachowania nuklearnej triady to pierwszy ważny krok. To jednak samo w sobie nie wystarczy. W ramach obecnego amerykańskiego programu modernizacji arsenału atomowego, nuklearny potencjał odstraszania reprezentowany przez USA będzie spadał przynajmniej do 2027 roku. Czy Stany Zjednoczone mają inne opcje? Tak i kilka z nich jest zasadniczo darmowych. Nuclear Posture Review z 2010 roku głosił, że celem amerykańskiej polityki powinno być „utrzymanie przez Stany Zjednoczone zdolności do ‘przesyłania’ niektórych głowic nuklearnych jako technicznego zabezpieczenia na wypadek wszelkich przyszłych problemów z amerykańskimi systemami dostaw lub głowicami lub takich, które powstaną w wyniku znaczącego pogorszenia się warunków bezpieczeństwa” [100]. W wystąpieniu wspierającym układ New START, pierwszy zastępca podsekretarza obrony, James N. Miller, powiedział, że „Stany Zjednoczone zachowają zdolność do ‘przesyłania’ dużej liczby dodatkowych głowic jądrowych, zarówno za pomocą bombowców jak i pocisków strategicznych rozmieszczonych zgodnie z postanowieniami New START” [101].

Jeżeli administracja Obamy ma dotrzymać tej obietnicy, to dodatkowy potencjał przesyłu powinien być dostępny bez żadnych dodatkowych kosztów. Agresja Putina na Ukrainę i jego groźby wobec państw NATO z pewnością obniżyły poziom bezpieczeństwa. Jest kilka działań generujących minimalne lub wręcz zerowe koszty, które USA mogą podjąć od chwili obecnej do 2027 roku:

Ograniczyć redukcję amerykańskich strategicznych systemów nuklearnych w ramach New START i poinformować Rosję, że jeżeli nie wstrzyma swojej agresji na Ukrainie, USA wycofają się z New Start i przywrócą swoje nuklearne siły nuklearne do poziomu z czasów administracji Clintona;
Zwiększyć gotowość swojego myśliwca podwójnego zastosowania (DCA) rozlokowanego w Europie do przenoszenia ładunków nuklearnych;
Przyspieszyć dostępność opcji nuklearnej w F-35;
Stworzyć amerykański odpowiednik brytyjskiego „niestrategicznego” pocisku Trident; i
Zwiększyć maksymalną wydajność energetyczną wersji B-61 o wydłużonej przydatności do użycia do poziomu obecnie używanych bomb B-61, wzmacniając w ten sposób amerykański potencjał uderzeniowy przeciwko wytrzymałym i głęboko ukrytym celom.

Koszt ponownego uzbrojenia dostępnych a nierozmieszczonych głowic jądrowych będzie mniej więcej taki sam jak obecnego programu wycofania ich, zgodnie z układem New START. Zwiększenie gotowości DCA oznacza zaledwie zmianę priorytetów szkolenia. Wcześniejsza gotowość nuklearnej wersji F-35 wymusi przyspieszenie wydatków z obecnego programu, ale zapewne będzie miał niewielki wpływ na łączny koszt. Nie-strategiczna wersja głowicyTrident może zostać łatwo stworzona w ramach programu przedłużania zdolności do użycia, przy zerowych kosztach dodatkowych. Wymagałoby to stworzenia opcji uruchomienia jedynie pierwszej fazy odpalenia broni termojądrowej. Brytyjski sub-strategiczny Trident, według Amerykańskiej Federacji Naukowców, może osiągnąć niską wydajność energetyczną „poprzez opcję detonacji niewzmocnionej głowicy, która dałaby wydajność energetyczną na poziomie jednej kilotony lub mniej, lub poprzez detonację głowicy wzmocnionej, która dałaby wydajność energetyczną blisko kilku kiloton” [102]. Według Davida Yosta z Naval Post Graduate School, Francuzi testowali tę opcję [103]. Przedłużenie funkcjonalności wersji B-61 o wyższej wydajności energetycznej nie generowałoby de facto żadnych dodatkowych kosztów w porównaniu z obecnym programem.

Te zmiany zwiększą amerykański potencjał odstraszający, szczególnie wobec Rosji i Chin. Choć te zmiany w amerykańskim programie nuklearnym będą kosztowały niewiele lub nic, ich efekt pozwoli zagwarantować, że Rosja nie uzyska znaczącej przewagi nuklearnej przed pełną modernizacją amerykańskich sił jądrowych po roku 2027. Środki te osłabią również skuteczność rosyjskiej i chińskiej modernizacji ich systemów obrony antybalistycznej bez wprowadzania kosztownych środków zaradczych. Wzmocnienie gotowości taktycznego arsenału nuklearnego i sub-strategicznych rakiet Trident zwiększy potencjał USA jeżeli chodzi o odpowiedź na ograniczony atak nuklearny ze strony Rosji, a jednocześnie sprawi, że Putin zacznie wątpić, czy nie będzie odpowiedzi na precyzyjny, niskoenergetyczny atak jądrowy.

Darmowe lub prawie darmowe opcje nakreślone powyżej nie rozwiążą wszystkich problemów. Dla przykładu, USA muszą opracować broń ponaddźwiękową przenoszącą zarówno ładunki konwencjonalne jak i nuklearne. Potrzebuje również obrony przeciwrakietowej i przeciwlotniczej wymierzonej w systemy rosyjski i chiński, a także wytrzymałych pocisków samosterujących (typu woda-ziemia i ziemia-ziemia), by móc dać odpór potężnemu arsenałowi nuklearnej broni taktycznej, którą dysponuje Rosja. Brak takich rozwiązań może skłonić Putina do przeprowadzenia ataku na jedno ze słabszych państw NATO, wspieranego przez groźbę nuklearnej eskalacji konfliktu.

— Dr Mark B. Schneider jest starszym analitykiem w National Institute for Public Policy i byłym wysokim rangą urzędnikiem w amerykańskim Departamencie Obrony.

NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY
• New Start to najgorszy układ o kontroli zbrojeń od ponad 30 lat. Zgodnie z New Start USA dokonują de facto jednostronnej redukcji przy jednoczesnym braku znaczącej modernizacji arsenału nuklearnego.
• Choć administracja Obamy zmieniła swoje poglądy na rosyjskie zagrożenie, jej plany modernizacji arsenału nuklearnego są w istocie takie same jak te, przyjęte w latach 2010-2011, czyli w okresie, w którym administracja ta nie przyjmowała do wiadomości, że ze strony Rosji może grozić poważne niebezpieczeństwo nuklearne.
• Rosja ma monopol na taktyczną broń jądrową, taktyczne pociski jądrowe typu woda-ziemia i rakiety średniego zasięgu typu ziemia-ziemia. USA nie posiadają żadnych programów, które odstraszałyby przed użyciem takiej broni.
• Odtworzenie przez Rosję potencjału sprzed Traktatu INF ma bezpośrednie konsekwencje dla kryzysu europejskiego. Rosja ma przewagę liczebną jak dziesięć do jednego i zachowała wszystkie rodzaje broni jądrowej z okresu Zimnej Wojny.


Materiały źródłowe:

[1] Pavel Felgenhauer, “Russia Prepares for War with the US and NATO, While Lacking Resources,” Eurasia Daily Monitor, Vol. 10, No. 48 (March 14, 2013), http://www.jamestown.org/single/?tx_ttnews%5Btt_news%5D=40592&tx_ttnews%5BbackPid%5D=7#.VhbWeE3lvow (accessed October 14, 2015), and Konstantin Kosachev, “Kosachev ‘Pleased’ With Duma Document on START Treaty Ratification,” Moscow Ekho Moskvy Online, January 8, 2011 (Translated by World News Connection. The Obama Administration has eliminated public access to World News Connection.).
[2] “Putin Deplores Collapse of USSR,” BBC, April 25, 2005, http://news.bbc.co.uk/2/hi/4480745.stm (accessed October 14, 2015).
[3] Alexei Bayer, “Prepare for War, Not Peace,” The Moscow Times, June 8, 2014, http://www.the moscowtimes.com/opinion/article/prepare-for-war-not-peace/501720.html (accessed October 14, 2015).
[4] David M. Herszenhorn, “What Is Putin’s ‘New Russia’?” The New York Times, April 18, 2014, http://www.nytimes.com/2014/04/19/world/europe/what-is-putins-new-russia.html?_r=0 (accessed October 14, 2015).
[5] Agnia Grigas, “How Russia Sees Baltic Sovereignty,” The Moscow Times, July 15, 2015, http://www.themoscowtimes.com/opinion/article/how-russia-sees-baltic-sovereignty/525643.html (accessed October 14, 2015).[6] Larisa Brown, “The Moment RAF Intercept TEN Russian Jets in a Single Mission Over Baltic Airspace as Putin’s Sabre Rattling Increases,” The Daily Mail, July 30, 2015, http://www.dailymail.co.uk/news/article-3180004/ Sharp-rise-number-times-RAF-jets-scrambled-intercept-Russian-fighters-including-10-one- (accessed October 14, 2015), and “NATO Jets Intercept 12 Russian Military Aircraft near Latvia,” Charter ’97, July 29, 2015, http://charter97.org/en/news/2015/7/29/162100/ (accessed October 14, 2015).
[7] “NATO Halves Baltic Air Policing Mission,” Agence France-Presse, August 4, 2015, http://www.defensenews.com/story/defense/international/europe/2015/08/04/nato-halves-baltic-air-policing-mission/31139949/ (accessed October 14, 2015).
[8] Pavel Felgenhauer, “Russia Preparing for Global Resource War,” Eurasia Daily Monitor, Vol. 10, No. 205 (November 14, 2013), http://www.jamestown.org/single/?tx_ttnews%5Btt_news%5D=41631#.VhbW2k3lvow (accessed October 14, 2015), and Pavel Felgenhauer, “Russia Ready to Use Force to Deny Other Countries Free Navigation of Arctic High Seas,” Eurasia Daily Monitor, Vol. 10, No. 176 (October 3, 2013), http://www.jamestown.org/single/?tx_ttnews%5Btt_news%5D=41443#.VhbW-03lvow (accessed October 14, 2015).
[9] Umberto Bacchi, “Ukraine Crimea Crisis: Hillary Clinton Compares Russian President Vladimir Putin to Adolf Hitler,” Yahoo News, March 5, 2014, http://news.yahoo.com/ukraine-crimea-crisis-hillary-clinton-compares-russian-president-111139669.html (accessed October 14, 2015).
[10] Leon Aron, “Putinology,” American Enterprise Institute, July 29, 2015, http://www.the-american-interest.com/2015/07/30/putinology/ (accessed October 14, 2015).
[11] Will Stewart, “Moscow Troops Could Be in Five NATO Capitals in Two Days, Boasts Putin: Leader Boasted to Ukrainian President About Russian Power,” The Daily Mail, September 18, 2014, http://www.dailymail. co.uk/news/article-2761195/Moscow-troops-five-NATO-capitals-two-days-boasts-Putin-Leader-boasted-Ukrainian-president-Russian-power.html (accessed October 14, 2015).
[12] The Kremlin, “Direct Line with Vladimir Putin,” April 17, 2014, http://eng.kremlin.ru/news/7034 (accessed October 14, 2015).
[13] NATO, “Doorstep Statement by NATO Secretary General Jens Stoltenberg at the Willa Park Hotel in Żagań, Poland,” June 17, 2015, http://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_120718.htm (accessed October 14, 2015).
[14] Alexander Vershbow, interview by Vago Muradian, “Russia’s Nuclear Capability,” March 29, 2015, http://www.defensenews.com/videos/defense-news/2015/03/29/70629414/ (accessed October 14, 2015).
[15] “Russia to Broaden Nuclear Strike Options,” RT, October 14, 2009, http://rt.com/news/russia-broaden-nuclear-strike/ (accessed October 14, 2015).
[16] Mark Schneider, The Nuclear Forces and Doctrine of the Russian Federation (Fairfax, VA: National Institute Press, 2006), p. 20, http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2014/12/Russian-nuclear-doctrine-NSF-for-print.pdf (accessed October 14, 2015).
[17] The Kremlin, “Russian Strategic Nuclear Forces’ Exercises,” October 20, 2012, http://en.kremlin.ru/events/president/news/16693 (accessed October 14, 2015); “Russian Military Practices Massive Launch-Under Attack Strike Under Putin’s Supervision,” The Voice of Russia, May 8, 2014, http://sputniknews.com/voiceofrussia/news/2014_05_08/Russian-military-practices-massive-launch-under-attack-strike-under-Putins-supervision-7658/ (accessed October 14, 2015); and “Putin Checks Readiness of Russia’s Nuclear Deterrent,” RIA Novosti, October 30, 2013, http://sputniknews.com/military/20131030/184433574/Putin-Checks-Readiness-of-Russias-Nuclear-Deterrent.html (accessed October 14, 2015).
[18] Schneider, The Nuclear Forces and Doctrine of the Russian Federation, p. 20.
[19] Vladimir Sokirko, “Top-ol, Top-ol!!” Moskovskiy Komsomolets, December 23, 1999.
[20] “Russia May Face Large-Scale Military Attack, Says Strategic Missile Troops Chief,” BBC Monitoring Former Soviet Union, December 16, 2009, http://search.proquest.com/professional/login (accessed October 14, 2015).
[21] Ibid.
[22] “Russia to Broaden Nuclear Strike Options, RT.”
[23] “Russia Classifies Information on Pre-emptive Nuclear Strikes – Military,” BBC Monitoring Former Soviet Union, September 5, 2014, http://search.proquest.com/professional/login (accessed October 14, 2015).
[24] National Institute for Public Policy, Russia’s Nuclear Posture (Fairfax, VA: National Institute Press, 2015), http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2015/04/Russias-Nuclear-Posture.pdf (accessed October 14, 2015).[25] Ibid.
[26] Keith B. Payne, “Putin Wields the Nuclear Threat —and Plays with Fire,” National Review Online, June 30, 2015, http://www.nationalreview.com/article/420510/russias-nuclear-strategy-coercion-and-intimidation (accessed October 14, 2015).
[27] Cheryl Pellerin, “Work: Strong Nuclear Deterrence Is Critical to National Security,” DoD News, Defense Media Activity, June 25, 2015, http://www.defense.gov/news/newsarticle.aspx?id=129142 (accessed October 14, 2015).
[28] Robert Work and James Winnefeld, testimony before the Committee on Armed Services, U.S. House of Representatives, June 25, 2015, p. 4, http://docs.house.gov/meetings/AS/AS00/20150625/103669/HHRG-114-AS00-Wstate-WorkR-20150625.pdf (accessed October 14, 2015).
[29] Matthew Rosenberg, “Joint Chiefs Nominee Warns of Threat of Russian Aggression,” The New York Times, July 9, 2015, http://www.nytimes.com/2015/07/10/us/general-joseph-dunford-joint-chiefs-confirmation-hearing.html?_r=0 (accessed October 14, 2015).
[30] Morgan Chalfant, “Top Pentagon Generals Deem Russia Largest ‘Existential Threat’ to U.S.,” The Washington Free Beacon, July 15, 2015, http://freebeacon.com/national-security/top-pentagon-generals-deem-russia-largest-existential-threat-to-u-s/ (accessed October 14, 2015).
[31] Jens Stoltenberg, “Adapting to a Changed Security Environment,” Speech, Center for Strategic and International Studies, Washington, DC, May 27, 2015, http://www.nato.int/cps/en/natohq/opinions_120166.htm (accessed October 14, 2015).
[32] U.S. Department of Defense, The Nuclear Posture Review Report, p. iv, http://archive.defense.gov/npr/docs/2010%20Nuclear%20Posture%20Review%20Report.pdf (accessed October 14, 2015).
[33] Peter Huessy and Mark B. Schneider, “Future Russian Strategic Challenges,” Gatestone Institute, May 20, 2013, http://www.gatestoneinstitute.org/3720/russia-strategic-challenge (accessed October 14, 2015).
[34] Work and Winnefeld, testimony before the Committee on Armed Services, U.S. House of Representatives, p. 7.
[35] National Institute for Public Policy, Foreign Nuclear Developments: A Gathering Storm (Fairfax, VA: National Institute Press, 2015), pp. 2–12, http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2015/07/Foreign-Nuclear-Developments-7.15.pdf (accessed October 14, 2015).
[36] Arie Church, “Sketching Minuteman IV,” Air Force Magazine, July 20, 2015, http://www.airforcemag.com/Features/Pages/2015/July%202015/Sketching-Minuteman-IV.aspx (accessed October 14, 2015).
[37] Davis Bishop, “Two Years and Going Strong! The Ohio Replacement Program,” Undersea Warfare, Spring 2012, p. 5.
[38] Philip Ewing, “The Air Force’s Simple, No-Frills, Advanced New Bomber,” DoD Buzz, February 13, 2012, and Stew Magnuson, “Top Secret Air Force Bomber Program Moves Forward,” National Defense, September 2014, http://www.nationaldefensemagazine.org/archive/2014/September/Pages/TopSecretAirForceBomberProgram Moves Forward.aspx (accessed October 14, 2015).
[39] Michael Donley, “Opinion: Former USAF Chief Says LRS-B Is Long Overdue,” Aviation Week & Space Technology, July 24, 2015, http://aviationweek.com/defense/opinion-former-usaf-chief-says-lrs-b-long-overdue (accessed October 14, 2015).
[40] “U.S. Air Force Sticks To $550 Million Target For New Bomber,” Reuters, March 11, 2014, http://www.reuters.com/article/2014/03/11/us-usa-fiscal-pentagon-bomber-idUSBREA2A1PS20140311 (accessed October 14, 2015).
[41] “043013 Air Force Association, National Defense Industrial Association and Reserve Officers Association Capitol Hill Forum with Admiral William Burke, Deputy Chief of Naval Operations Warfare Systems, on ‘Navy Perspectives on Trident Strategic Modernization,’” April 30, 2013, http://secure.afa.org/HBS/transcripts/2013/April%2030%20-%20Burke.pdf (accessed October 14, 2015).
[42] “New Acoustic Detection System to Make Russian Navy’s 4th-Gen Stealth Subs Even Quieter,” RT, July 6, 2015, http://rt.com/news/271888-russian-stealth-submarine-signature (accessed October 14, 2015), and “Russian Navy to Receive Powerful New Sonar,” Sputnik News, July 7, 2015, http://sputniknews.com/russia/20150707/102431 5790.html (accessed October 14, 2015).
[43] National Institute for Public Policy, Foreign Nuclear Developments, pp. 2–12.
[44] Ibid.
[45] Mark Schneider, “The Future of the U.S. Nuclear Deterrent,” Comparative Strategy, July 1, 2008, pp. 349–351, http://www.ingentaconnect.com/content/routledg/ucst/2008/00000027/00000004/art00005 (accessed October 14, 2015).
[46] Mark Schneider, “Minimum Deterrence and Russian and Chinese Threat Developments,” Comparative Strategy, July 29, 2014, p. 194, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/01495933.2014.926715?journalCode=ucst20 (accessed October 14, 2015).
[47] Mark B. Schneider and Peter Huessy. “Russian Deployment of Missile Defenses Hidden in Plain Sight,” Gatestone Institute, February 18, 2018, http://www.gatestoneinstitute.org/3590/russia-missile-defense (accessed October 14, 2015); Rick Fisher, “Efforts to Transfer America’s Leading Edge Science to China,” testimony before Subcommittee on Oversight and Investigations, Committee on Foreign Affairs, U.S. House of Representatives, November 2, 2011, http://www.gpo.gov/fdsys/pkg/CHRG-112hhrg71037/html/CHRG-112hhrg7 1037.htm (accessed October 14, 2015).
[48] Ibid.
[49] “Full Text of China’s National Defense in 2010,” Xinhuanet, March 31, 2011, http://news.xinhuanet. com/english2010/china/2011-03/31/c_13806851_9.htm (accessed October 14, 2015).
[50] Valeriy Melnikov, “Russia to Deploy S-400 Air Defense Systems Near Borders,” RIA Novosti, February 14, 2012, http://en.rian.ru/military_news/20120214/171302617.html (accessed October 14, 2015); Dmitriy Litovkin, “Flown to the Fifth Generation,” Izvestiya Online, May 16, 2011 (translated by World News Connection); “Full Text of China’s National Defense in 2010”; U.S.–China Economic and Security Review Commission, “2010 Report to Congress,” November 2010, p. 80, http://origin.www.uscc.gov/sites/default/files/annual_reports/2010-Report-to-Congress.pdf (accessed October 14, 2015).
[51] U.S. Department of Energy and U.S. Department of Defense, National Security and Nuclear Weapons in the 21st Century, September 2008, p. 8, http://www.aps.org/policy/reports/popareports/upload/nuclear-weapons.pdf (accessed October 14, 2015).
[52] Ibid.
[53] Ibid.
[54] Ibid.
[55] Ibid.
[56] Ibid.
[57] “Military Dominance over Russia Impossible, Nuclear Deterrent Top Priority – Defense Ministry,” RT, January 30, 2015, http://rt.com/news/227811-russia-military-supremacy-modernization (accessed October 14, 2015); “New Heavy ICBM to Be Put Into Service in 2018—Karakayev,” Sputnik News, May 5, 2011, http://sputniknews.com/voiceofrussia/2012_12_14/Russia-to-build-new-heavy-ICBM-by-2018-Karakayev/ (accessed October 14, 2015); and Steve Gutterman, “Russia Plans New ICBM to Replace Cold War ‘Satan’ Missile,” Reuters, December 17, 2013, http://www.reuters.com/article/2013/12/17/us-russia-missiles-idUSBRE9BG0SH20131217 (accessed October 14, 2015).
[58] “Russia to Revive Nuclear Missile Trains—RVSN Commander,” Interfax, December 16. 2014, http:// search.proquest.com/professional/login (accessed October 14, 2015).
[59] “Deployment of First Regiment With New Strategic Missile Complex Will Begin in 2014 -- General Staff,”Interfax-AVN, June 7, 2013 (transcribed by World News Connection); Mark B. Schneider, “Russia’s Noncompliance with Arms Control Obligations,” Gatestone Institute, July 31, 2013, http://www.gatestoneinstitute.org/3906/russia-arms-control (accessed October 14, 2015); and National Air and Space Intelligence Center, Ballistic and Cruise Missile Threat, 2013, http://www.afisr.af.mil/shared/ media/ (accessed October 14, 2015).
[60] Vitaliy Ankov, “Russian 5G Subs to Be Equipped with Ballistic, Cruise missiles—Source,” RIA Novosti, March 19, 2011, http://en.ria.ru/military_news/20110319/163091053.htm (accessed October 14, 2015), and “Russia Goes Ahead with 5G Submarine Project,” Ria Novosti, March 8, 2013, http://en.rian.ru/military_news/20130318/180092 698/Russia-Goes-Ahead-with-5G-Submarine-Project.html (accessed October 14, 2015).
[61] “Russia Speeds Up Development of New Strategic Bomber,” RIA Novosti, November 28, 2013, http:// en.ria.ru/military_news/20131128/185110769/Russia-Speeds-Up-Development-of-New-Strategic-Bomber.html (accessed October 14, 2015), and “Russia’s New Bomber to Carry Hypersonic Weapons – Source,” Sputnik News, August 30, 2013, http://sputniknews.com/military/20130830/183062128/Russias-New-Bomber-to-Carry-Hypersonic-Weapons--Source.html (accessed October 14, 2015).
[62] The Kremlin, “Meeting with Members of Political Parties Represented in the State Duma,” August 14, 2014, http://eng.kremlin.ru/transcripts/22820 (accessed October 14, 2015).
[63] “Russia to Produce Successor of Tu-160 Strategic Bomber After 2023,” Sputnik News, June 4, 2015, http://sputniknews.com/military/20150604/1022954769.html (accessed October 14, 2015).
[64] “Russia Developing Two Types of Advanced Liquid-Fuel ICBMs,” Interfax, August 25, 2012, http://search.proquest.com/professional/login (accessed October 14, 2015).
[65] U.S. Department of State, “Daily Press Briefing—July 29, 2014,” http://www.state.gov/r/pa/prs/dpb/ 2014/07/229907.htm (accessed October 14, 2015), and U.S. Department of State, Adherence to and Compliance with Arms Control, on Proliferation, and Disarmament Agreements and Commitments, July 2014, p. 8, http://www.state.gov/documents/organization/230108.pdf (accessed October 14, 2015).
[66] Mark B. Schneider, Confirmation of Russian Violation and Circumvention of the INF Treaty, National Institute Information Series, No. 360 (Fairfax, VA: National Institute for Public Policy, February 2014), p. 12, http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2014/11/Confirmation-of-Russian-Violations-of-the-INF-Treaty8.pdf (accessed October 14, 2015).
[67] Aleksey Arbatov, “Tactical Nuclear Weapons: Problems and Solutions: Strategic Offensive Weapon Reductions Could Extend to Nonstrategic Munitions,” Voyenno-Promyshlenny Nezavisimoye Online, May 20, 2011 (translated by World News Connection), and “Obama Advisor Gary Samore, ‘The Ball Is Very Much in Tehran’s Court,’” Radio Free Europe, April 14, 2011, http://www.rferi.org/content_iterview_samore_Russia_Iran_us_poicy/31557 326.html (accessed October 14, 2015).
[68] U.S. Department of Defense, Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People’s Republic of China 2015, pp. 8–9, http://www.defense.gov/pubs/2015_China_Military_Power_Report.pdf (accessed October 14, 2015).
[69] Ibid., p. 8.
[70] Ibid.
[71] Ibid., pp. 9 and 32.
[72] Ibid., p. 9, and James A. Lyons and Richard D. Fisher Jr., “Getting Real about China,” The Washington Times, May 12, 2015, http://www.washingtontimes.com/news/2015/may/12/james-lyons-richard-fisher-the-military-threat-fro/ (accessed October 14, 2015).
[73] “China Gets Its First Mobile-Launched ICBM: Russian Media,” Want China Times, March 18, 2013, http://www.wantchinatimes.com/news-subclass-cnt.aspx?cid=1101&MainCatID=11&id=20150318000157 (accessed October 14, 2015), and Bill Gertz, “China Conducts Flight Test of New Mobile ICBM,” The Washington Free Beacon, October 2, 2014, http://freebeacon.com/national-security/china-conducts-flight-test-of-new-mobile-icbm/ (accessed October 14, 2015).
[74] Bill Gertz, “China Conducts Second Flight Test of New Long-Range Missile,” The Washington Free Beacon, December 17, 2013, http://freebeacon.com/china-conducts-second-flight-test-of-new-long-range-missile/ (accessed October 14, 2015), and “DF-41 (CSS-X-10) (China), Offensive weapons,” Jane’s Strategic Weapon Systems, June 21, 2011, http://articles.janes.com/articles/Janes-Strategic-Weapon-Systems/DF-41-CSS-X10-China.html (accessed October 14, 2015).
[75] U.S. Department of Defense, Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People’s Republic of China 2015, p. 6.
[76] Mark B. Schneider, “The Nuclear Doctrine and Forces of the People’s Republic of China,” Comparative Strategy, Vol. 28, No. 3 (July 22, 2009), p. 259, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/01495930903025276?journalCode=ucst20#.VbymFPn-l0Q (accessed October 14, 2015); Richard D. Fisher Jr., “Questions Regarding China’s Future Strategic Nuclear Capabilities,” testimony before Subcommittee on Strategic Forces, Committee on Armed Services, U.S. House of Representatives, October 14, 2011, http://www.strategycenter.net/docLib/20111013_RDF_HASCTest_101411.pdf (accessed October 14, 2015); and “China’s 096 SSBN: A Brief Look,” Mis’il Actual, August 23, 2013, http://misilactual.blogspot.com/2013/08/chinas-096-ssbn-brief-look.html (accessed October 14, 2015).
[77] U.S. Department of Defense, Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People’s Republic of China 2013, pp. 5–6, http://www.defense.gov/pubs/ 2013_china_ report_final.pdf (accessed October 14, 2015); U.S. Department of Defense, Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People’s Republic of China 2012, p. 24, http:// www.defense.gov/pubs/pdfs/2012_cmpr_final.pdf (accessed October 14, 2015); and James M. Kowalski, “Air Force Global Strike Command,” May 7, 2013, p. 5, http://blogs.fas.org/security (accessed October 14, 2015).[78] “Xian, H-8 Chinese Stealth bomber,” http://www.grandestrategy.com/2007/11/xian-h-8-chinese-stealth-bomber.html (accessed October 14, 2015); “China’s H-10 Stealth Bomber,” Indian Defence, http://indiandefence.com/threads/chinas-h-10-stealth-bomber.19132/ (accessed October 14, 2015); “Taiwan: China Stealth Bomber—H-10 Test Flight Success!” http://dahairexian.blog.hexun.com/54558690_d.html (accessed October 14, 2015); “China’s H-10 Stealth Bomber Secret Flight—Can Carry Nuclear Bomb,” China Arsenal, December 7, 2009, http://china-arsenal.blogspot.com/2009/ 12/chinas-h-10-stealth-bomber-secret.html (accessed October 14, 2015); and Andreas Rupprecht, “A Glimpse of China’s Future Bomber,” Combat Aircraft, September 2013, p. 32.
[79] The Ministry of Foreign Affairs of the Russian Federation, “New START Treaty Aggregate Numbers of Russian and US Strategic Offensive Arms1 (Fact Sheet),” June 27, 2011, http://www.mid.ru/en/foreign_policy/international_safety/disarmament/-/asset_publisher/rp0fiUBmANaH/content/id/202058/pop_up?_101_INSTANCE_rp0fiUBmANaH_viewMode=print&_101_INSTANCE_rp0fiUBmANaH_qrIndex=0 (accessed October 14, 2015), and U.S. Department of State, “Arms Control and International Security: New START Treaty Aggregate Numbers of Strategic Offensive Arms,” October 1, 2014, http://www. state.gov/t/avc/rls/ 219222.htm (accessed October 14, 2015).
[80] Mark B. Schneider, New START: The Anatomy of a Failed Negotiation (Fairfax, VA: National Institute Press, 2012), http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2014/12/New-start.pdf (accessed October 14, 2015).
[81] “New START Nuclear Arms Reduction Treaty Between Russia, US in Details,” Sputnik News, April 8, 2015, http://sputniknews.com/politics/20150408/1020602118.html (accessed October 14, 2015).
[82] Hans M. Kristensen and Robert S. Norris, “Russian Nuclear Forces, 2015,” Bulletin of the Atomic Scientists, April 24, 2015, p. 85, http://bos.sagepub.com/content/71/3/84.full.pdf+html (accessed October 14, 2015).[83] “Russia to Renew Production of Tu-160 ‘Blackjack’ Strategic Bomber,” Sputnik News, April 29, 2015, http://sputniknews.com/military/20150429/1021514706.html (accessed October 14, 2015).
[84] Elbridge Colby and Thomas Moore, “Maintaining the Triad—U.S. Bomber Force Needs a New Nuclear Cruise Missile,” Armed Forces Journal, December 1, 2010, http://www.armedforces journal.com/2010/12/ 4997542 (accessed October 14, 2015).
[85] U.S. Air Force, “AGM-129A Advanced Cruise Missile,” January 17, 2011, http://www.af.mil/information/factsheets/factsheet.asp?id=3548 (accessed October 14, 2015).
[86] U.S. Department of Defense, “Report on Nuclear Employment of the United States Specified in Section 491 of 10 U.S.C.,” 2013, p. 4, http://www.globalsecurity.org/wmd/library/policy/dod/us-nuclear-employment-strategy.pdf (accessed October 14, 2015).
[87] Committee on the Effects of Nuclear Earth-Penetrator and Other Weapons, National Research Council, Executive Summary Effects of Nuclear Earth Penetrator and Other Weapons (Washington, DC: National Academy of Sciences, 2005), p. S-2.
[88] John R. Harvey, “Status Update: U.S. Nuclear Weapons Modernization,” AFA-Peter Huessy Breakfast Seminar Series, Capitol Hill Club, Washington, DC, July 28, 2015,” p. 2.
[89] Schneider, “The Future of the U.S. Nuclear Deterrent,” pp. 349 and 351; William J. Perry and James R. Schlesinger, America’s Strategic Posture—The Final Report of the Congressional Commission on the Strategic Posture of the United States (Washington, DC: U.S. Institute of Peace, 2009), p. 83, http://media.usip.org/reports/strat_posture_report.pdf (accessed October 14, 2015); and Schneider, The Nuclear Forces and Doctrine of the Russian Federation, pp. 18–19.
[90] Kathleen Bailey et. al., The Comprehensive Test Ban Treaty: An Assessment of the Benefits, Costs, and Risks (Fairfax, VA: National Institute Press, 2011), pp. 27, 36, 42, and 58, http://www.nipp.org/wp-content/uploads/2014/12/CTBT-3.11.11-electronic-version.pdf (accessed October 14, 2015).
[91] M. Elaine Bunn, testimony before the Subcommittee on Strategic Forces, Committee on Armed Services, U.S. Senate, March 5, 2014, p. 7, http://www.armed-services.senate.gov/imo/media/doc/Bunn_03-05-14.pdf (accessed October 14, 2015).
[92] Frank Kendall et al., testimony before the Subcommittee on Strategic Forces, Committee on Armed Services, U.S. Senate, March 4, 2015, pp. 2 and 4, http://www. armed-services.senate.gov/imo/media/doc/Kendall-Haney-Klotz-McKeon-Elliott_03-04-15.pdf (accessed October 14, 2015).
[93] Committee on the Effects of Nuclear Earth-Penetrator and Other Weapons, National Research Council, Executive Summary Effects of Nuclear Earth Penetrator and Other Weapons, p. S-4.
[94] “Russia to Carry Out Large-Scale Military Drills in 2015,” Reuters, December 1, 2014, http://www. reuters.com/article/2014/12/01/us-ukraine-crisis-russia-drills-idUSKCN0JF29W20141201 (accessed October 14, 2015), and “Russia’s Strategic Missile Troops to Conduct 120 drills, Test 12 ICBMs by 2015,” Sputnik News, June 2, 2014, http://sputniknews.com/military/20140602/190295445.html (accessed October 14, 2015).
[95] Work and Winnefeld, testimony before the Armed Services Committee, U.S. House of Representatives, p. 4.
[96] “The Latest Security Challenges Facing NATO,” RUSI, February 29, 2015, https://www.rusi.org/go.php? structureID=videos&ref=V54E7621089708#.VTFlcJN4d0T (accessed October 14, 2015).
[97] Jeffrey A. Larsen, The Future of U.S. Non-Strategic Nuclear Weapons and Implications for NATO Drifting Toward the Foreseeable Future, NATO, October 31, 2006, p. 30, http://www.nato.int/acad/fellow/05-06/larsen.pdf (accessed October 14, 2015).
[98] M. Elaine Bunn, testimony before the Subcommittee on Strategic Forces, Committee on the Armed Services, U.S. House of Representatives, April 8, 2014, p. 11, http://docs.house.gov/meetings/AS/AS29 /20140408/102090/HHRG-113-AS29-Wstate-BunnM-20140408.pdf (accessed October 14, 2015).
[99] Work and Winnefeld, testimony before the Armed Services Committee, U.S. House of Representatives, p. 3.
[100] U.S. Department of Defense, The Nuclear Posture Review Report, p. 22.
[101] James N. Miller, testimony before the Armed Services Committee, U.S. Senate, July 20, 2010, p. 6.
[102] Federation of American Scientists, “Trident-II D-5,” Federation of American Scientists, December 4, 2006, http://fas.org/nuke/ guide/uk/slbm/d-5.htm (accessed October 14, 2015).
[103] David S. Yost, “France’s New Nuclear Doctrine,” International Affairs, Vo. 82, No. 4 (2006), p. 704, http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1468-2346.2006.00564.x/abstract (accessed October 14, 2015).

Tekst udostępniony za zgodą The Heritage Foundation

twitterfacebookwykopKontakt e-mail
 
NEWSLETTER

Podając swój adres e-mail, wyrażasz zgodę na otrzymywanie informacji od WEI.