Dzień: 14 października, 2016

Zielone światło dla CETA i czerwone dla Komisji Europejskiej za aroganckie traktowanie obywateli. Ratyfikujmy CETA i natychmiast wycofajmy się z negocjowania TTIP

Europejsko-kanadyjska Kompleksowa umowa gospodarczo-handlowa (CETA), w przeciwieństwie do Transatlantyckiego Porozumienia Handlowo-Inwestycyjnego (TTiP), jest korzystnym porozumieniem dla Polski i dla Unii Europejskiej. Większość zarzutów pod adresem CETA nie ma pokrycia w treści projektu umowy. Przeciwnie, w ostatecznej wersji umowy bardzo wyraźnie zostały zaadresowane, podnoszone wcześniej zarzuty o brak ograniczeń GMO, rygorów bezpieczeństwa żywności, nieproporcjonalności regulacyjnej, czy zasad rozstrzygania sporów. Wszystkie te powody, dla których należy natychmiast wycofać się z porozumienia o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi. TTiP jest nie do uratowania i winę za to, podobnie zresztą jak winę za wszystkie błędy popełnione przy okazji negocjowania CETA, ponoszą urzędnicy Komisji Europejskiej.

Deja vu 1

„W państwie niewolniczym rządzili właściciele niewolników, w państwie feudalnym – feudałowie. Na zdrowy rozum można byłoby założyć, że w kapitalizmie powinni rządzić kapitaliści. I na ogół rządzą. Niejaki Bloomberg został nawet burmistrzem Nowego Yorku. Jednak w Polsce, mimo deklaracji o wstąpieniu na „kapitalistyczną drogę rozwoju” po staremu przedsiębiorców traktuje się jak zło konieczne. Trzeba ich znosić, ale można uprzykrzać im życie, kontrolować, nadzorować i łupić podatkami. Postępowanie władzy znajduje w tym przypadku pełną akceptację społeczną. Dla przodującej niegdyś klasy robotniczej przedsiębiorcy to cwaniacy opętani żądzą zysku, w pogoni za którym gotowi są sprzedać duszę diabłu, nie mówiąc już o okrutnym wyzyskiwaniu swoich pracowników. Z wyników badania tak zwanej opinii publicznej wynika, że kapitalizm nie satysfakcjonuje Polaków – a już tym bardziej nie satysfakcjonują ich kapitaliści. Zastanawiam się tylko kto i dlaczego zadał w ogóle respondentom takie pytanie? Małym dzieciom, które idą w zaparte, że czegoś nie lubią, mamy zwykły powtarzać: „nie wierz gębie, połóż na zębie”. Twierdzenie że kapitalizm się w Polsce nie sprawdza, jest tak samo rozsądne jak zapewnienia przedszkolaka, że nie zje zupy, której wcześniej nigdy nie próbował, bo mu nie smakuje. Nie mamy w Polsce kapitalizmu, i nigdy nie mieliśmy. To co mamy, tak ma się do ulubionego ustroju Adama Smitha, jak przez wiele lat miała się „demokracja” w państwach realnego socjalizmu do demokracji zachodniej. Jesteśmy państwem o bardzo dużym stopniu ingerencji rządu w gospodarkę, wysokim poziomie udziału wydatków publicznych w dochodzie narodowym i szerzącym się fiskalizmie. Państwem do cna skorumpowanym, między innymi dlatego, że zamiast prywatnej własności będącej ostoją kapitalizmu, mamy olbrzymi udział w gospodarce własności państwowej – ergo niczyjej. Państwem, w którym zastępy działaczy samorządowych, ilość których zwiększała się w tempie szybszym niż ongiś królików w Australii, mogą prowadzić niczym nieskrępowaną działalność gospodarczą przy wykorzystaniu gminnego majątku. Nic zatem dziwnego, że taki ustrój nie satysfakcjonuje Polaków – tylko że on nie ma nic wspólnego z kapitalizmem. Jeżeli bowiem w Polsce mielibyśmy kapitalizm, to jak w takim razie należałoby nazwać ustrój gospodarczy panujący w Singapurze?